جزئیات ماموریت Artemis II؛ چرا ناسا دوباره انسان را به ماه می‌فرستد؟‌

Author

نویسنده

2026-02-22

فضانوردان

به گزارش فانی لند به نقل از گجت نیوز

ارسال شده توسط: مهران اکبری 03 اسفند 1404 ساعت 16:44

ماموریت Artemis II ناسا، پس از بیش از ۵۰ سال، انسان را دوباره به نزدیکی ماه می‌فرستد تا رازهای کشف‌نشده‌ی قمر زمین را برملا کند. این سفر تاریخی گامی مهم در درک عمیق‌تر ما از جهان است.

برنامه آرتمیس، با هدف اکتشاف ماه، قصد دارد با بررسی مناطق متنوع و جمع‌آوری نمونه‌های جدید، به پرسش‌های دیرینه‌ای درباره منشأ و تکامل کره ماه پاسخ دهد. این رویکرد، درک جامع‌تری از قمر زمین ارائه خواهد کرد.

چرا ناسا دوباره به ماه می‌رود؟

مأموریت‌های آپولو در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰، با وجود ارائه بینش‌های بنیادی درباره منشأ و ترکیب ماه، تنها به نواحی مشابه نزدیک استوا در سمت نزدیک ماه محدود شدند.

این نمونه‌ها، که عمدتاً از مناطق مسطح و دارای دسترسی ارتباطی جمع‌آوری شده بودند، تمام تنوع چشم‌انداز ماه را بازتاب نمی‌دهند. دانشمندان معتقدند که کاوش مناطق مختلف ماه توسط ماموریت آرتمیس می‌تواند تصویری کامل‌تر از سطح و ترکیبات آن ارائه دهد.

بررسی ماه می‌تواند فصل‌های گمشده‌ای از تاریخ اولیه زمین را آشکار سازد و نظریه رایج درباره تشکیل ماه از برخورد یک جرم آسمانی با زمین را تأیید یا رد کند.

بیشتر بخوانید

شواهد آپولو، از جمله وجود فراوان آنورتوزیت (یک سنگ آذرین) و مطابقت ایزوتوپ‌ها با گوشته زمین، از این نظریه حمایت می‌کند که ماه پس از برخورد جسمی به اندازه مریخ با زمین و پرتاب توده مذابی به فضا، شکل گرفته است. این رویداد برای ثبات اقلیمی زمین و تکامل حیات بسیار حیاتی بوده است.

یکی از بزرگ‌ترین رازهای علمی ماه، عدم تقارن جهانی آن است. سمت نزدیک ماه دارای پوسته نازک، توپوگرافی کم و عناصر رادیواکتیو KREEP (پتاسیم، عناصر نادر خاکی و فسفر) است.

در مقابل، سمت پنهان آن پوسته‌ای ضخیم، ارتفاعات بالاتر و نشانه‌های کمتری از فعالیت‌های آتشفشانی دارد. ماه همچنین با زلزله‌های ماهیانه‌ای که در اثر سرد شدن آن رخ می‌دهند، از نظر لرزه‌ای فعال است.

سطح ماه مملو از دهانه‌های برخوردی است که سابقه هرج‌ومرج اولیه منظومه شمسی را در خود حفظ کرده‌اند، در حالی که این سوابق در زمین به دلیل فرسایش از بین رفته‌اند.

همچنین بخوانید

دهانه South Pole-Aitken در سمت پنهان ماه، با قطر تقریبی ۲,۵۰۰ کیلومتر و عمق بیش از ۸ کیلومتر، بزرگ‌ترین دهانه برخوردی ماه و یکی از قدیمی‌ترین‌ها محسوب می‌شود که هدف اصلی مأموریت‌های آتی آرتمیس است.

ماموریت Artemis II چه اکتشافاتی خواهد داشت؟

ماموریت Artemis II که انتظار می‌رود در اوایل مارس ۲۰۲۶ به فضا پرتاب شود، یک سفر ۱۰ روزه به دور ماه خواهد بود و نخستین باری است که انسان پس از گذشت بیش از ۵۰ سال به نزدیکی ماه سفر می‌کند.

فضاپیمای اوریون در این مأموریت، در فاصله ۶,۴۳۷ تا ۹,۶۵۶ کیلومتری بالای سطح ماه پرواز خواهد کرد که بسیار بالاتر از مدار ۱۱۲ کیلومتری آپولو و مدار ۴۸ کیلومتری مدارگرد شناسایی ماه است. این ارتفاع بالا به خدمه امکان می‌دهد تا کل دیسک ماه، از جمله مناطق سایه‌دار نزدیک قطب‌ها را مشاهده کنند.

اعضای تیم Artemis II، شامل فضانوردان ناسا رید وایزمن (Reid Wiseman)، ویکتور گلاور (Victor Glover) و کریستینا کوخ (Christina Koch)، و فضانورد آژانس فضایی کانادا جرمی هنسن (Jeremy Hansen)، آموزش‌های زمین‌شناسی گسترده‌ای را در مناطق مشابه ماه مانند ایسلند دیده‌اند.

آن‌ها طی یک پرواز سه‌ساعته بر فراز سمت پنهان ماه، از دهانه‌های برخوردی و جریان‌های باستانی گدازه تصویربرداری کرده و مشاهدات خود را به‌صورت زنده به دانشمندان در مرکز فضایی جانسون ناسا گزارش خواهند داد.

این چشم‌های آموزش‌دیده می‌توانند مناطقی مانند حوضه Orientale (یک دهانه ۹۶۵ کیلومتری) یا حتی پدیده‌های مرموزی مانند درخشش‌های ناشی از برخورد سنگ‌های فضایی را رصد کنند.

همچنین بخوانید

مشاهدات Artemis II در انتخاب مکان‌های فرود آتی برای مأموریت Artemis III که هدف آن بازگرداندن فضانوردان به سطح قطب جنوب ماه در سال ۲۰۲۸ است، مؤثر خواهد بود.

در مأموریت‌های Artemis III و Artemis IV، فضانوردان نمونه‌برداری، آزمایش‌ها و جمع‌آوری نمونه‌ها را در محل‌های فرود قطب جنوب انجام خواهند داد.

تاکنون تنها ۵ درصد از سطح ماه توسط مأموریت‌های آپولو و رباتیک نمونه‌برداری شده است. نمونه‌های جمع‌آوری‌شده از قطب جنوب می‌توانند اطلاعاتی درباره آب یخ‌زده موجود در مناطق همیشه سایه‌دار ماه و تاریخچه آن فراهم آورند.

مأموریت Artemis V نیز برای بازگرداندن نمونه‌های یخ‌زده به زمین، یک فریزر را به ماه خواهد برد.

نگاهی به آینده: ماه، گامی به سوی مریخ

برنامه آرتمیس اغلب به عنوان پلی از ماه به مریخ شناخته می‌شود. فناوری‌ها و زیرساخت‌های توسعه‌یافته برای مأموریت‌های طولانی‌مدت به ماه، بسترهای لازم را برای اعزام مأموریت‌های سرنشین‌دار به مریخ فراهم خواهند کرد.

درک سیستم زمین، ماه و مریخ، بینش‌های کلیدی درباره چگونگی عملکرد سیارات در سراسر جهان ارائه می‌دهد و ماه بهترین مکان برای آغاز این اکتشافات است.

خبر قبل