۱۴ مورد از جالب‌ترین قطعات فناوری که به فضا فرستاده شده‌اند‌

Author

نویسنده

2026-02-28

اجسام فضایی

به گزارش فانی لند به نقل از گجت نیوز

ارسال شده توسط: علیرضا قادرمیهنی 09 اسفند 1404 ساعت 11:42

اگر به فضا و ناشناخته‌های کیهان علاقه‌مند هستید، در این مطلب به معرفی جالب‌ترین قطعات فناوری که به فضا فرستاده شده‌ می‌پردازیم.

علاقه انسان‌ها به ستارگان به هزاران سال قبل از میلاد باز می‌گردد؛ زمانی که پایه‌های علم ستاره شناسی بنیان نهاده شد و اولین اصول آن در شهر بابل واقع در میان رودان نوشته شدند. از آن زمان تا به امروز، رابطه ما با آسمان شب، روز به روز پیشرفت کرده و تکامل جزئی جدانشدنی از آن بوده است. اولین فضاپیمای حامل انسان در سال 1960 به کره ماه سفر کرد تا این رابطه عمیق‌تر از قبل شود.

فهرست مطالب

جالب‌ترین قطعات فناوری که به فضا فرستاده شده‌

از زمانی که رقابت بین کشورها برای کاوش در فضا شدت گرفت، قطعات فناورانه بسیاری از زمین به فضا پرتاب شده که هر یک از آن‌ها فلسفه طراحی خاصی داشته‌اند. بعضی از آن‌ها به منظور شناخت بهتر سیارات دیگر و بررسی امکان زندگی روی آن‌ها و بعضی نیز به خاطر برقراری ارتباط با موجودات فرازمینی ارسال شده‌اند.

نمی‌توانیم تأثیر مستقیم و غیرمستقیمی که این قطعات فناورانه بر زندگی ما گذاشته‌اند را نادیده بگیریم و اگر اهل فیلم و سریال دیدن باشید، می‌دانید که بشر چه در عمل و چه در عالم مجاز، هزینه‌های هنگفتی برای ارضای کنجکاوی خود کرده که نمونه بارز آن مجموعه پیشتازان فضا یا Star Trek است.

بشر در یک سده اخیر، پیشرفت‌های چشمگیری نسبت به سده مشابه قبلی داشته است. برای مثال روش‌های جدیدی برای تصفیه آب کشف کرده و دانسته‌های خود را راجع به سیاه‌چاله‌های مرموز افزایش داده و همچنین راه‌هایی به منظور مقابله با تحلیل رفتن عضلات اندیشیده است، اما در این مطلب از گجت نیوز به سراغ قطعات فناورانه‌ای رفته‌ایم که به فضا فرستاده شده‌اند تا رسالت خود را تکمیل کنند. از حیوانات زبان بسته گرفته تا فضاپیماهایی که از زمان خود جلوتر بودند، در ادامه دستاوردهای مهمی را نشان خواهیم داد که از جو زمین خارج شده‌اند تا مرزهای کیهان را زیر و رو کنند.

بیشتر بخوانید

فضاپیما

فهرست فناوری‌های هیجان‌ انگیزی که از مرزهای زمین فراتر رفته‌اند، بدون اشاره به خود وسیله‌هایی که ما را به آنجا رسانده‌اند ناقص خواهد بود. فضاپیماها از شگفت‌انگیزترین دستاوردهای مهندسی بشر به شمار می‌روند. اگر تاکنون این غول‌های علمی را از نزدیک دیده باشید، حتما به این فکر افتاده‌اید که چگونه انسان از ساختن تیرهای چوبی به فتح ستارگان در آسمان رسیده است!

فضاپیماها راوی داستان شکست ناپذیر بودن انسان است. برای تماشاگر عادی، دیدن شعله و دود از سکوی پرتاب هنگام شمارش معکوس تا لحظه پرتاب بسیار هیجان‌ انگیز است. همین موضوع باعث می‌شود رویدادهای پرتاب ناسا همچنان مخاطبان زیادی داشته باشند. برای مثال، پروژه پرتاب مشترک ناسا و اسپیس‌ ایکس در سال ۲۰۲۰ حدود ۱۰.۳ میلیون بیننده داشت. گرچه نمی‌توان همه موشک‌هایی که از جو زمین فراتر رفته‌اند را نام برد، اما می توان گفت که در اغلب این پروژه‌های پیشگامانه، سازمان ناسا حضور موثر داشته است.

از نظر تکامل فناوری، تغییرات زیادی از دوران رقابت فضایی تاکنون رخ داده است. در حالی که برخی قسمت‌های شاتل‌های فضایی قابل استفاده مجدد بودند، اسپیس‌ ایکس اخیرا با بوستر مرحله اول قابل بازیافت فالکون 9 تحولی بزرگ ایجاد کرده و برنامه‌های بیشتری برای استفاده مجدد در دست اقدام است. این به معنی آن است که سفر به فضا در آینده دیگر تا این حد پرهزینه نخواهد بود و با ورود رقبایی مانند بلو اوریجین که مسافران را برای مدت کوتاهی به فضا می‌برند، ممکن است فضاپیماها در آینده به وسیله‌ای قابل دسترس برای حمل‌و‌نقل عمومی تبدیل شوند.

بیشتر بخوانید

ماهواره‌ها

همان‌طور که درباره فضاپیماها گفتیم، صحبت از سازه‌های فناورانه هیجان‌ انگیز بدون اشاره به ماهواره‌ها نیز ناقص خواهد بود. ماهواره‌ها در اغلب چیزهایی که روی زمین جالب و کاربردی محسوب می‌شوند نقش دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به ناوبری GPS، پیش‌ بینی آب و هوا، پخش برنامه‌ها و سایر کاربردها اشاره کرد.

پروژه پرتاب ماهواره‌ها با مأموریت‌های رقابت فضایی در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و در ابتدا هدف اصلی آن‌ها جمع‌آوری داده بود. برای نمونه، اسپوتنیک – 1، نخستین ماهواره مصنوعی موفقی بود که در حین چرخش به دور زمین، اطلاعاتی درباره جو جمع‌آوری می‌کرد. پس از مأموریت‌های آپولو، توجه رسانه‌ها کمتر به ماهواره‌ها جلب شد، اما این هرگز به معنای کاهش اهمیت آن‌ها نیست.

تا به الان که در حال نگارش این مطلب هستیم، حدود ۱۳,۷۰۰ ماهواره در مدار زمین فعال هستند. هر یک از این ماهواره‌ها هدف مشخصی دارند. بعضی از آن‌ها مثل استارلینک اینترنت را در اختیار مردم روی کره زمین قرار می‌دهند و بعضی دیگر تراکنش‌های مالی را تسهیل و مدیریت می‌کنند. به طور کلی، هر فعالیتی که با ارتباطات مرتبط باشد، ماهواره در آن زمینه نقش پررنگی ایفا خواهد کرد.

بیشتر بخوانید

تلسکوپ فضایی هابل

بشر ذاتا کنجکاو است و تمایل او برای کشف فضای بی‌کران و لایتناهی با قدم گذاشتن نیل آرمسترانگ بر روی کره ماه به پایان نرسید. کنجکاوی بشر ادامه یافت و در قامت یک تلسکوپ فضایی بزرگ و قدرتمند به نام هابل در دهه 90 به میدان آمد. این تلسکوپ غول پیکر تقریبا 13 متر ارتفاع و بیش از 10 هزار کیلوگرم وزن داشت تا بتواند تصاویری که از ستاره‌ها و سایر پدیده‌ها می‌گیرد را از فاصله دور ثبت کرده و درک ما را از کهکشانی که در آن زندگی می‌کنیم، عمیق‌تر کند.

بیش از سه دهه از پرتاب هابل می‌گذرد و تاکنون بیش از 1.7 میلیون پدیده و رویداد نجومی را ثبت کرده است. بسیاری از این مشاهدات، اطلاعاتی را برای ما آشکار کرده‌ که قبلا از وجودشان خبر نداشتیم. هابل شاهد برخورد یک دنباله‌دار با مشتری بوده و حتی با بررسی مناطقی که ۱۳.۴ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارند، فراتر از پرده زمان گذشته را رصد کرده است. چنین دقتی تنها به لطف قدرت بزرگنمایی فوق‌ العاده آن امکان‌پذیر است؛ هابل می‌تواند موقعیت یک هدف را بدون انحراف بیش از هفت هزارم ثانیه قوسی ردیابی کند که معادل هدف‌گیری یک تار موی انسان با لیزر از فاصله 1.6 کیلومتری است.

بیشتر بخوانید

کاوشگر خورشیدی پارکر

مثل دیگر ستارگان آسمان که هر شب بخشی از آن‌ها را می‌بینیم، خورشید هم یک ستاره بحث برانگیز برای کنکاش توسط بشر بوده و حتی در دوره‌ای خدای برخی فرهنگ‌ها به شمار می‌رفته است. برای مثال، Ra خدای خورشید و قدرتمندترین ایزد در میان خدایان مصر باستان بوده و باور داشته‌اند که جهان و نظم کیهانی را او خلق کرده است. هرچند امروز خورشید دیگر یک شخصیت اسطوره‌ای یا مورد پرستش مردم نیست، اما با نیروی گرانش و نور خیره کننده خود، زندگی ما را ممکن می‌سازد.

بشر نمی‌تواند خورشید را به طور مستقیم کاوش کند، چون نزدیک شدن به این ستاره نورانی و داغ، مساوی است با متلاشی شدن، اما تلاش‌ها متوقف نشده و در سال 2021، کاوشگر خورشیدی پارکر به فضا پرتاب شد تا از تاج خورشید عبور کند. از آن زمان تاکنون، بیش از 10 پرواز نزدیک به خورشید انجام داده و اطلاعات مهمی به زمین مخابره کرده است.

دمای تاج خورشید حدود 1.8 میلیون درجه فارنهایت است. پس پارکر چطور توانسته به این منطقه نزدیک شود؟ پاسخ این پرسش در یک راهکار هوشمندانه نهفته شده: یک سپر حرارتی فضاپیما را از تابش مستقیم خورشید محافظت می‌کند و تنها تعداد کمی از ذرات پلاسما می‌توانند به فضاپیما نفوذ کرده و گرما را منتقل کنند. همچنین سرعت پارکر نیز یک شاهکار مهندسی دیگر است، زیرا می‌تواند با سرعت 692 هزار کیلومتر بر ساعت به دور خورشید بچرخد. (صرفا جهت اطلاع، با این سرعت می‌تواند مسیر نیویورک تا توکیو که با هواپیما 14 ساعت طول می‌کشد را ظرف یک دقیقه طی کرد!)

بیشتر بخوانید

تلسکوپ فضایی جیمز وب

مدتی پس از پرتاب کاوشگر پارکر برای پرده برداشتن از اسرار خورشید، تلسکوپ فضایی جیمز وب به هابل ملحق شد تا به عنوان یکی از برجسته‌ترین و بزرگ ترین رصدخانه‌های سیار بشر آغاز به کار کند. این دو تلسکوپ از نظر فناوری و مدار تفاوت‌های چشمگیری با هم دارند. برای مثال، هابل به دور زمین می‌چرخد، در حالی که جیمز وب تقریبا یک میلیون و 609 هزار کیلومتر دورتر از ما، به دور خورشید می‌چرخد.

موقعیت جیمز وب کاملا استراتژیک بوده و زمین را به‌ عنوان سپری در برابر گرما و نور خورشید به کار می‌گیرد. از نظر فناوری، بین ساخت این دو تلسکوپ حدود ۳۰ سال فاصله وجود دارد؛ بنابراین، طبیعی است که جیمز وب به تجهیزات بسیار پیشرفته‌تری مجهز باشد. این تفاوت کیفیت به‌ ویژه در مشاهده مادون‌ قرمز مشهود است. جیمز وب می‌تواند بیش از ۱۳.۵ میلیارد سال نوری را رصد کند. در مارس ۲۰۲۴، این تلسکوپ کهکشانی را کشف کرد که تقریباً ۳۳.۸ میلیارد سال نوری از زمین فاصله داشت.

از نظر علمی، چنین رصدی در نگاه اول غیرممکن به نظر می‌رسد، زیرا سن جهان حدود ۱۴ میلیارد سال تخمین زده شده است. اما ماهیت در حال گسترش جهان و قابلیت مشاهده عمیق‌تر مادون‌ قرمز این تلسکوپ، به ما اجازه می‌دهد تا رازهای کهکشان‌ها را بهتر درک کنیم. براساس برخی منابع، جیمز وب حتی تولد یک منظومه شمسی جدید را به ما نشان داده و این قدرت واقعی چنین تلسکوپی را نشان می‌دهد.

بیشتر بخوانید

کاوشگر مریخ یا مریخ نورد

مریخ، سیاره سرخ و همسایه نزدیک زمین، سال‌هاست به‌ عنوان گزینه‌ای محتمل برای حیات مطرح می‌شود. این سیاره جایگزینی جدی برای بشر در صورت بروز بحرانی بزرگ برای زمین است. به همین دلیل افرادی مثل ایلان ماسک بارها به این موضوع پرداخته‌اند، هرچند روشن است که فناوری امروز ما هنوز توان اجرای چنین طرح‌هایی را در مقیاس گسترده ندارد. با این وجود، این محدودیت‌ها مانع تلاش انسان برای گردآوری هرچه بیشتر اطلاعات از این همسایه سرخ نشده است.

تلاش‌ دانشمندان همواره با چالش‌های بزرگی همراه بوده‌ است. معمولا گفته می‌شود حدود نیمی از مأموریت‌های مریخ با شکست روبه‌رو شده‌، برخی در جو سیاره از بین رفته‌ و برخی به دلایل فنی ناکام مانده‌ و برخی حتی به‌ کلی ناپدید شده‌اند. حتی فناوری رسیدن به مریخ نیز هنوز به مرحله کمال نرسیده است. نخستین مأموریت‌های موفق برای بررسی سطح مریخ در اواسط دهه ۱۹۷۰ و با فرودگرهای وایکینگ انجام شد. پس از آن، پنج مأموریت از شش مأموریت بعدی به مریخ – چه توسط ایالات متحده، چه اتحاد جماهیر شوروی سابق و چه آژانس فضایی اروپا – به نوعی با شکست مواجه بودند.

همین پیشینه شکست‌ها نشان می‌دهد که موفقیت پنج مریخ‌ نورد ناسا تا چه اندازه چشمگیر و ارزشمند است. این کاوشگرها نه‌ تنها برخلاف همه احتمالات روی سیاره‌ای خشن فرود آمدند، بلکه به اندازه‌ای دوام آوردند که داده‌های حیاتی درباره محیط مریخ را به زمین ارسال کنند. از میان این پنج مریخ‌ نورد، تنها دو نمونه، یعنی «کنجکاوی» و «استقامت»، همچنان فعال و در حال فعالیت هستند.

بیشتر بخوانید

ایستگاه فضایی بین المللی

یکی از شاخص‌ترین نمادهای همکاری بشر روی زمین در تمام ادوار تاریخ، ایستگاه فضایی بین المللی به عنوان یک پایگاه انسانی در فضا است. این ایستگاه به هیچ کشور خاصی تعلق ندارد و صرفا کشورهای اروپایی، ایالات متحده آمریکا، ژاپن، چین و روسیه به سهم خود در طراحی و ساخت آن مشارکت داشته‌اند و همچنین کشورهایی مثل امارات متحده عربی در پشتیبانی و نگهداری از آن نقش دارند.

از نظر مقیاس و ابعاد، ایستگاه فضایی بین‌ المللی بزرگ‌ترین سازه‌ای است که انسان تاکنون به فضا فرستاده، اما نه به‌صورت یک سازه کامل و یکپارچه. پرتاب چنین سازه‌ای از زمین به شکل واحد و یکپارچه غیرممکن بود، زیرا این ایستگاه از یک زمین فوتبال بزرگ‌تر است و وزنی در حدود 422 تن دارد؛ چالشی که قوانین فیزیک اجازه حل ساده آن را نمی‌داد.

به همین دلیل، ایستگاه فضایی بین‌ المللی مثل یک سازه ماژولار، شبیه به لگو، به‌ تدریج و قطعه‌ قطعه در مدار زمین ساخته شد. روند مونتاژ آن از سال ۱۹۹۸ آغاز شد و با وجود اینکه تکمیل بخش‌های اصلی تا سال ۲۰۱۱ ادامه یافت، سکونت انسان‌ها در این ایستگاه از سال ۲۰۰۰ آغاز گردید. هزینه نگهداری سالانه آن حدود ۳ میلیارد دلار است، اما ارزش علمی و پژوهشی نخستین پایگاه دائمی بشر در فضا فراتر از آن است که بتوان آن را با اعداد و ارقام سنجید.

بیشتر بخوانید

تسلا رودستر

سازه بعدی که از روی زمین به فضا ارسال شده، باعث شگفتی بسیاری از شما می‌شود! پیش از این راجع به ایلان ماسک و پروژه مسکونی سازی مریخ او صحبت کردیم و گفتیم که اسپیس ایکس که شرکت اوست، از پیشگامان بخش خصوصی در صنعت ساخت موشک و فضاپیماست. با عنایت به محاسبات پیچیده فیزیکی که برای فرستادن هر نوع فناوری به مدار انجام می‌شود، طبیعی است که تصور کنیم یک خودرو واقعی جایی در میان اشیائی که به فضا فرستاده شده‌اند ندارد، اما این تصور درست نیست.

در ۶ فوریه ۲۰۱۸، شرکت اسپیس‌ ایکس یکی از خودروهای تسلا رودستر متعلق به ایلان ماسک را به فضا پرتاب کرد و این حرکتی نمادین برای گرامیداشت پرتاب تاریخی موشک فالکون هِوی بود. این رویداد با چند ارجاع فرهنگی همراه بود: مانکنی به نام استارمن روی صندلی راننده قرار داشت که اشاره‌ای به یکی از آثار معروف دیوید بویی بود، نسخه‌ای از کتاب راهنمای کهکشان برای اتواستاپ‌ زن‌ها در داشبورد گذاشته شده بود و یک دیسک نوری پنج‌ بعدی نیز شامل آثار آیزاک آسیموف بود.

این حرکت جالب، روشی سرگرم‌ کننده برای نشان دادن پیوند میان تسلا و اسپیس‌ ایکس به شمار می‌رفت؛ هرچند مخاطبان این دو شرکت تفاوت‌های زیادی با هم دارند. می‌توان تسلا رودستر را نوعی هدیه به علم دانست، چرا که دست‌ کم چند میلیون سال در فضا سرگردان خواهد ماند، تا زمانی که مدار خود را از دست بدهد و در نهایت با زمین یا سیاره زهره برخورد کند.

بیشتر بخوانید

مجسمه لگو

آجرهای لگو فقط قطعات پلاستیکی رنگارنگ نیستند، آن‌ها ابزارهایی برای ساختن جهان‌های خیالی‌ هستند. نسل‌های مختلفی از ما با همین قطعات کوچک، شهرها، سفینه‌ها و رویاهایشان را ساخته‌اند. محبوبیت لگو تنها به تنوع قطعاتش محدود نمی‌شود، وجود بیش از چهار میلیارد مینی‌ فیگور در سراسر جهان نشان می‌دهد که این برند تا چه اندازه در فرهنگ جهانی ریشه دوانده است.

اما پیوند یک شرکت اسباب‌ بازی با اکتشافات فضایی چگونه شکل گرفت؟ همکاری میان The Lego Group و NASA از دهه ۹۰ میلادی آغاز شد. در آن زمان هر دو در رقابت‌های رباتیک MIT حضور داشتند. این همکاری‌ها به‌ تدریج الهام‌ بخش پروژه‌هایی شد که علم، فناوری و خلاقیت را به هم پیوند می‌دادند.

اوج این همکاری در سال ۲۰۱۱ رقم خورد؛ زمانی که مأموریت Juno راهی سیاره مشتری شد. در میان ابزارهای پیشرفته علمی این فضاپیما، سه شخصیت کوچک لگویی نیز حضور داشتند: ژوپیتر، جونو و گالیله، دانشمندی که قرن‌ها پیش با تلسکوپ خود به کشف اقمار مشتری پرداخت. این حرکت نمادین نشان داد که حتی ساده‌ترین اسباب‌بازی‌ها هم می‌توانند الهام‌ بخش بزرگ‌ترین ماجراجویی‌های علمی و پلی میان تخیل کودکانه و واقعیت شگفت‌ انگیز کیهان باشند.

بیشتر بخوانید

تکه‌ای از اولین هواپیما ساخت بشر

وقتی برادران رایت در سال 1903 نخستین پرواز کنترل‌ شده با هواپیمایی سنگین‌تر از هوا را رقم زدند، آن‌ها دریچه‌ای تازه به روی بشر گشودند. این دریچه‌ رو به آسمان بود و بعدا حمل‌ونقل را یک گام مهم و موثر به جلو برد. اما احتمالا حتی در رؤیایی‌ترین تصورات این دو برادر خوش شانس هم نمی‌گنجید که روزی تکه‌ای از همان هواپیما، زمین را ترک کند و به ماه برسد.

کمتر از هفت دهه بعد، رویای پرواز به رویای قدم‌ زدن روی سطح ماه بدل شد. مأموریت تاریخی آپولو نه‌ تنها نقطه اوج رقابت فضایی بود، بلکه نشانه‌ای از جسارت بشر برای ورود به ناشناخته‌ها محسوب می‌شد. در این لحظه سرنوشت‌ ساز، نیل آرمسترانگ با خود یادگاری‌هایی کوچک اما پرمعنا از نخستین پرواز تاریخ برد که یکی از آن‌ها قطعاتی از پارچه و چوب هواپیمای برادران رایت بود. این یادگاری‌ها سفر کوتاهی به آسمان داشتند و سپس همراه ماژول فرماندهی به خانه بازگشتند. امروز، این قطعات نمادین در Smithsonian Institution نگهداری می‌شوند.

بیشتر بخوانید

لوح طلایی

پرسش آیا ما در کیهان تنها هستیم؟ از بنیادی‌ترین دغدغه‌های علمی بشر است. با وجود آن‌که در منظومه شمسی نشانه‌ای از حیات پیشرفته دیده نمی‌شود، احتمال وجود تمدنی دوردست همچنان ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است. نتیجه این کنجکاوی جسورانه، پروژه‌ای شاعرانه و در عین حال علمی به نام لوح طلایی بود.

ایده ساده اما عمیق بود؛ اگر روزی موجودی هوشمند در ژرفای فضا یکی از سفینه‌های ما را بیابد، باید بتواند بفهمد چه کسانی آن را فرستاده‌اند. به همین منظور، Carl Sagan و تیمش صفحه‌ای طراحی کردند که همچون کپسولی فرهنگی، نماینده زمین و ساکنانش باشد. این لوح‌ها بر بدنه Voyager 1 و Voyager 2 نصب شدند و این دو سفینه‌هایی هستند که اکنون در مرزهای فضای میان‌ستاره‌ای سفر می‌کنند.

محتوای این لوح‌ها، تصویری فشرده اما گویا از بشریت است: ۱۱۵ تصویر رمزگذاری‌ شده از زندگی و علم، پیام‌های سلام به ۵۵ زبان، و موسیقی‌ که گستره احساسات انسانی را از سمفونی‌های کلاسیک تا نغمه‌های معاصر بازتاب می‌دهد. لوح طلایی نه‌ تنها پیامی برای بیگانگان احتمالی، بلکه آینه‌ای برای خود ماست و روایتی از اینکه چه هستیم و چه چیز را ارزشمند می‌دانیم.

بیشتر بخوانید

شمشیر نوری جنگ ستارگان

کمتر مجموعه‌ای در تاریخ سینما به اندازه Star Wars توانسته تخیل چند نسل را تسخیر کند. جهانی سرشار از کهکشان‌های دوردست، جدال خیر و شر و فناوری‌های خیال‌ انگیز که به بخشی از فرهنگ جهانی بدل شده است. در قلب این جهان، شمشیر نوری قرار دارد؛ سلاحی درخشان که نه‌ تنها ابزار قهرمانان داستان، بلکه نمادی ماندگار از این فرنچایز است و آن‌قدر محبوب شده که کمپانی والت دیزنی از فروش سالانه میلیون‌ها عدد از آن خبر داده است.

در سال ۲۰۰۷ و همزمان با سی‌امین سالگرد این حماسه فضایی، ماکت شمشیر نوری لوک اسکای واکر از فیلم Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi راهی سفری واقعی به فضا شد. این شی نمادین در کنار هفت فضانورد به مدار زمین رفت. این سفری در اصل برای تحویل ماژول هارمونی به ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام می‌شد، اما با حضور این یادگار سینمایی، رنگ‌وبویی فرهنگی و نوستالژیک نیز گرفت.

این اتفاق نشان داد که مرز میان خیال و واقعیت گاه آن‌قدرها هم دور نیست و گاهی یک افسانه سینمایی می‌تواند برای لحظه‌ای کوتاه، در همان فضایی پرواز کند که الهام‌ بخش شکل‌گیری‌اش بوده است.

بیشتر بخوانید

سلول‌های Hela

در نخستین سال‌های رقابت فضایی، پیش از آن‌که انسان‌ها دل به ناشناخته‌های کیهان بسپارند، این حیوانات بودند که برای اولین بار سفر به فضا را تجربه کردند. خطرات سفر به فضای بی‌کران و ناشناخته بیش از آن بود که بتوان جان انسان را بی‌محابا به خطر انداخت. پس از پرواز آلبرت دوم در ۱۹۴۹، پرسش اساسی این بود: آیا بدن انسان توان تحمل شرایط بیرون از زمین را دارد؟

پاسخ این پرسش تا حدی مدیون سلول‌هایی شد که نامشان از Henrietta Lacks گرفته شده است. سلول‌های او ویژگی شگفت‌ انگیزی داشتند و برخلاف دیگر نمونه‌های انسانی، در محیط آزمایشگاه نمی‌مردند و به تکثیر ادامه می‌دادند. همین نامیرایی باعث شد که در سال ۱۹۶۰ نمونه‌ای از آن‌ها به فضا فرستاده شود تا واکنش بافت زنده به شرایط بی‌وزنی و تابش‌های کیهانی بررسی شود.

این آزمایش‌ها گامی پنهان اما تعیین‌ کننده در مسیر پرواز انسان بودند و سرآغاز مسیری شدند که اندکی بعد با سفر تاریخی Yuri Gagarin به اوج رسید. از آن زمان تاکنون، سلول‌های HeLa نقشی اساسی در پیشرفت علم داشته‌اند. (از درک بهتر سرطان گرفته تا شناخت دقیق ساختار ژنتیکی انسان). داستان آن‌ها یادآور این حقیقت است که گاهی کوچک‌ترین اجزای حیات، بزرگ‌ترین جهش‌های بشری را ممکن می‌کنند.

بیشتر بخوانید

توالی DNA انسان

ایده حفظ بقای انسان در برابر فجایع جهانی، نخستین‌ بار در دوران پرتنش جنگ سرد و دهه ۱۹۶۰ به ذهن‌ بشر رسید. گرچه آن دوران سپری شده، اما نگرانی از فراموش شدن انسانیت و تلاش برای جاودانگی هنوز پابرجاست و همین ایده‌ الهام‌ بخش خلق «Immortality Drive» شد.

این دستگاه، نسخه‌ای دیجیتال از ژنوم انسان و حاوی توالی کامل DNA تعدادی از افراد مشهور از جمله استیون هاوکینگ، فیزیکدان برجسته‌ای است که تلاش‌هایش در درک کیهان بی‌نظیر بود. در سال 2008 این حافظه به ایستگاه فضایی بین‌ المللی فرستاده شد تا خاطره انسانیت و اطلاعات ژنتیکی ما برای نسل‌های آینده محفوظ بماند.

با این حال، باید توجه داشت که این حافظه بیشتر نقش یک اثر انگشت دیجیتال را دارد تا بانک اطلاعاتی کامل ژنتیکی و داده‌های موجود برای کلون‌ سازی کافی نیستند و هدف اصلی آن ثبت هویت و یادبود انسان است، نه بازسازی فیزیکی نسل بشر.

بیشتر بخوانید

خبر قبل